HelgaOp 2 januari 2025 trok ik samen met mijn zus naar Tromsø, een Noorse universiteitsstad boven de poolcirkel. Het klinkt misschien wat gestoord om midden in de winter — tijdens de donkere poolnacht — vrijwillig naar het hoge noorden af te reizen, maar het leverde een van de meest magische ervaringen ooit op: we zagen het noorderlicht met het blote oog boven onze hoofden dansen.
We hadden ongelooflijk veel geluk. Om het noorderlicht te kunnen zien, moet het weer meewerken: bij bewolking zie je niets, en er moet voldoende zonneactiviteit zijn. Aan die laatste factor ontbrak het niet, maar het weer in Tromsø is notoir onvoorspelbaar. Zelfs een dag van tevoren durven ze daar nauwelijks garanties te geven.
Om onze kansen te vergroten, boekten we een tour bij de gidsen van Wandering Owl. Als het moet rijden zij tot diep in Finland om de jacht op het noorderlicht succesvol te maken. Ik had me dus al voorbereid op urenlang in de auto over ijzige wegen. Maar opnieuw: geluk. Nog voordat we vertrokken, vingen we vanuit de stad al een eerste glimp op. Niet veel later reden we naar het prachtige Grøtfjorden, op nog geen uur van Tromsø, waar het stikdonker en steenkoud was — perfect dus.
Onder het genot van soep, brood en absurd dikke warme chocomel hadden we helder zicht op het noorderlicht, dat zich urenlang liet zien. Op foto’s zie je groene en rode sluiers, maar met het ongeoefende oog lijken het vooral zilvergrijze stroken die bewegen alsof de lucht ademt. Vrij bizar.
Gelukkig had ik mijn camera bij me. In mijn thermopak haalde ik af en toe snel mijn vingers uit de wollen handschoenen om op de knop te drukken. De meeste foto’s mislukten — natuurlijk — maar er zat er één bij die perfect was. Een tastbare herinnering aan een magische avond onder een bevroren hemel.
